Eksplodujące chomiki
Toksykolog powie, że chomiki nie mogły eksplodować, ale Sąd w Olecku wie lepiej. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Zaczynamy od punktu w tych dokumentach, który wydaje się już niemal kpiną. Świadek staje przed sądem pod przysięgą. Zeznaje, że w nocy w pomieszczeniu gospodarczym mieszkania eksplodowały chomiki. Eksplodowały od oparów chemicznych. Eksplodowały chomiki.
I biegły toksykolog jest zmuszony przez sąd, żeby ten wątek skomentować. Z pełną powagą musi tłumaczyć przed wymiarem sprawiedliwości podstawy biologii. Mówi, że ten tetrachloroetylen w żadnym stężeniu nie ma właściwości wybuchowych, które by mogły fizycznie rozerwać żywe zwierzę. To jest biologicznie i chemicznie niemożliwe.
I tutaj znowu procedura prawna dokonuje tej swojej autokorekty…
Toksykolog powie, że chomiki nie mogły eksplodować, ale Sąd w Olecku wie lepiej. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Sąd zakazuje emitowania pary, zapachów, hałasu i wibracji, ale nie emitowania trującego tetrachloroetylenu? Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Tetrachloroetylenu jak nie było, tak nie ma, a książkę sąd o nim napisał. Pytanie tylko: dlaczego? Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Nie było go w sentencji wyroku I C 90/15 ani I Ca 45/18. Ale kolejne sądy potraktowały wcześniejsze ustalenia o jego przenikaniu tak, jakby były objęte magią mocy wiążącej art. 365 k.p.c. Cena tego życia po życiu: ponad 300 000 zł od Państwa Adrian.
185 701 zł wpłacone u komornika. 138 630 zł z tego to same odsetki. Należność główna z wyroku o 300 000 zł: 300 000,00 zł. Co do grosza. Licznik: 97 zł dziennie.
Sześć dni przed eksmisją proszą o jej wstrzymanie. Sąd oddala tego samego dnia. Odpisy wychodzą pięć dni później, o 23:09. Rano w portalu: „Nic nie znaleziono”. Potem komornik w drzwiach.
W 2017 roku reprezentował sąsiadów. W 2025 orzekał w składach, które odebrały Państwu Adrian dom. Sąd sam to przyznał. I sam uznał, że to Marzena, której odmówiono prawnika, spóźniła się z wyłapaniem tego.
Jedno zdanie z podręcznika toksykologii przeszło przez cztery sądy. Na każdym etapie zmieniło się jedno słowo. Na końcu łańcucha nie ma już zdania. Jest licytacja.
Hałas, drgania, tetrachloroetylen, para, zapach. Pięć immisji, akredytowane pomiary i kontrole Sanepidu przy każdej. Sądy za każdym razem wybrały wersję powodów.
Blogowy bełkot wklejony do oficjalnego uzasadnienia wyroku jako fakt naukowy. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Pomiaru nie ma, bo z góry uznano go za bezsensowny, a brak tego pomiaru sąd następnie zalicza na niekorzyść Marka i Marzeny. To tak, jakby powiedzieć kierowcy: nie będziemy sprawdzać, z jaką prędkością jechałeś, ale i tak wystawimy ci mandat za przekroczenie prędkości. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Biegły: tetrachloroetylen jest bezbarwny i niewidoczny gołym okiem. Sąd: szaro-żółta mgła była faktem. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Toksykolog: „Skąd ja mogę wiedzieć? Nie badałem tego.” SR Olecko: „Z doświadczenia życiowego wiadomo.” Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Tyle że nie trafiły do opinii Pana Toksykologa. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Detali nie znam, podłogi nie sprawdzałem, odkrywek nie robiłem. Ale że z pralni Adrian mogło przenikać do mieszkania powodów, tu już się wypowiem. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Sąd w wyroku: „Biegły wskazał”, że opary chemiczne przenikały do mieszkania powodów. Pana opinia to tylko sugestia. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Biegły toksykolog: „nie badałem”; Biegły z zakresu wentylacji: „Nie pisałem, że zbadałem”; Biegły z zakresu budownictwa: „Toksykolog wyjaśni”. Sąd: „Opary chemiczne i przenikanie potwierdzone przez trzech biegłych jednoznacznie i precyzyjnie.” Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Sąd porówna i ustali to po swojemu. Rachunek za biegłych: 23 138,93 zł.
Sąd: Powodowie wstawili okna niezgodnie z projektem? Bez znaczenia. Sąd: Wyrzutnia 50 cm za blisko przez okna powodów? O, to już ma znaczenie. (Nie, nie takie jak myślisz).
Główne źródło hałasu: ruch uliczny. Drgania: poniżej progu odczuwalności. Sąd: immisje z pralni miały natężenie uniemożliwiające zamieszkiwanie. Kiedy pomiar przeszkadza w ustaleniu, zawsze można pominąć pomiar.
Fragmenty pozwu powodów wracają w uzasadnieniu niemal bez zmian. Kiedy sąd i powodowie nadają na tych samych falach, uzasadnienie pisze się samo.
„Poza przedmiotem oceny” zamieniło się w „odpowiednie potwierdzenie”. Jedno zaprzeczenie, jedna zamiana słów i cała wymowa dokumentu obraca się o 180 stopni.
Świadkowie mieszkający tuż za ścianą pralni? Kontakt zbyt „sporadyczny”, by ich wysłuchać. Powodowie piętro wyżej? „Codzienna styczność”. Geometria procesowa nie zna granic.
Sam sąd wskazuje źródło problemów zdrowotnych powodów: nie chemia, lecz lata procesowania się i walki o zamknięcie pralni. A rachunek za to i tak wystawia Państwu Adrian.
Sanepid: to nie jest pralnia chemiczna. Biegły toksykolog sądu: to nie jest pralnia chemiczna. Sąd: to nie jest pralnia chemiczna. A wyrok i tak stoi na pralni chemicznej.
Dwie kontrole Sanepidu, trzech biegłych, dwoje sąsiadów: zero zapachu. Jeden remontowiec: „uderzał w nos”. Zgadnij, komu sąd uwierzył.
Próbki, które mogły oczyścić pralnię, poszły do kosza „z ekonomiki postępowania”. Drogi przenikania nikt nie badał. Sąd: wszystko „wyjaśnione w opiniach biegłych”.
Zamiast czujnika: szklanka i łyżka. Łyżka spadła, więc drgania są. Prawdziwy pomiar? Da się zrobić. Z kolegą. Zaliczka „przynajmniej 50 tysięcy”.
Jedno zdanie powódki z 2015 roku. Jedna łyżka biegłego. Jeden akredytowany pomiar, który mówi: nie. I pięć wyroków, które mówią: tak, nieprzerwanie. Razem 375 376,60 zł.
Przepis ma dwa kryteria: przeznaczenie nieruchomości i stosunki miejscowe. Sąd cytuje oba. Nie ustala żadnego. A potem pisze, że przeciętna miara w tej sprawie nie ma znaczenia.
Laboratorium: drgania w normie, hałas w normie, pralni nie słychać. Sąd: uszczelnić tak, żeby nic nie przenikało. Nikt nie powiedział jak. Potem 33 150 zł za to, że się nie udało.
Ten sam Sąd Okręgowy w Suwałkach, ten sam wydział. Powodom: zwolnienie z kosztów „w całości” i adwokat na koszt państwa. Pozwanemu: jest „osobą zdrową”, niech idzie do pracy.
Powodowie sami złożyli do akt opinię biegłego medycyny sądowej. Objawów zatrucia: brak. Matka przez siedem lat nad „pralnią chemiczną” ani razu u lekarza. Wyrok: 300 000 zł za zdrowie.
Sąd Okręgowy: uszczerbek na zdrowiu potwierdzony „bezsprzecznie”. Pozwani to kwestionują. Sąd Apelacyjny: przecież nikt nie mówił o zdrowiu, tylko tak, „ogólnikowo”. Kwota bez zmian.
Marzena Adrian prosi sąd o zgodę na wyrzutnię ponad dach. Sąsiedzi: „oszpeciłoby budynek”. Wniosek oddalony, 497 zł kosztów. Dwa lata później: 33 150 zł, bo nie wykonali wyroku.
Ostatnia dostawa tetrachloroetylenu: grudzień 2011. Agregat wywieziony: styczeń 2013. Wyprowadzka „przed chemią”: marzec 2014. Według sądów nagła i uzasadniona.
Sąd: po wyprowadzce zdrowie się poprawiło, lekarka to „zdecydowanie potwierdziła”. Dokumentacja: nad pralnią powódka ani razu u lekarza. Po wyprowadzce: częste wizyty przez cztery lata.
Mieszkać tam było „uniemożliwione”, cała rodzina musiała uciekać. Oprócz najstarszego syna, który został. Stan zdrowia: „prawidłowy”. Zadośćuczynienie: 50 000 zł.
Zatwardzenia gdzieś po drodze wyparowały. Halucynacje zostały. Nikt ich nie miał, ale każdy kolejny sąd je widział.
Wiąże sentencja, nie uzasadnienie. Sąd Apelacyjny to wie, cytuje nawet Sąd Najwyższy. I w tym samym akapicie widzi w sentencji „substancje chemiczne”, których tam nie ma. A dowody pozwanych? Odcięte w ósmej minucie rozprawy.
Sprawa o zwrot czynszu. Kto żąda pieniędzy, ten udowadnia. Sąd w apelacji przenosi do niej domniemanie z przepisów o dobrach osobistych. Teraz to pozwani mają udowodnić, że nic złego nie zrobili.
Pralnię prowadziła Marzena. Marek Adrian płaci razem z nią, bo nie wykonał obowiązku z wyroku z 2019 roku. Sąsiedzi wyprowadzili się w 2014. W Suwałkach i Białymstoku wystarczył akt ślubu.
Żeby zasądzić zadośćuczynienie, potrzebny jest winny czyn. Tak pisze sam Sąd Apelacyjny. Akapit dalej: wina „nie ulega wątpliwości”, bo pozwani mają „brak dobrej woli”. To nie jest ustalenie winy. To horoskop.
Jeden akapit: tetrachloroetylen jest „prawdopodobnie rakotwórczy”, więc Państwo Adrian płacą. Kilka akapitów dalej: „brak jest podstaw do przyjęcia, że tetrachloroetylen jest kancerogenny”, więc powodom nic więcej się nie należy. Ten sam wyrok.
Prawo mówi: pozwany może udowodnić, że działał legalnie. Sąd: proszę bardzo. Pozwani przynoszą dowody. Sąd: „całkowicie zbędne”. Wyrok: pozwani „nie wykazali”.
Ten sam wyrok, w części o faktach: pomiary „nie wykazują przekroczeń”, a o wpływie na zdrowie „brak jest informacji”. Kilkanaście akapitów dalej: „każdy z nich odczuwał fizyczne dolegliwości”.
Nadzór budowlany: rura sąsiadów w kominie, zamurowane okno pralni, okna dachowe zrobione samowolnie, dodatkowe piętro zamiast adaptacji poddasza. Sądy: wszystko to wina pralni.
Sądy: chemia z pralni szła do mieszkania „przez strop”. Laboratorium zagląda pod podłogę powodów, w pokoju nad pralnią. Siedem warstw, w tym papa smołowa, materiał niedopuszczony w pomieszczeniach dla ludzi. Sąd korzysta z tego sprawozdania. O papie ani słowa.
W 2000 r. sąsiedzi kupili lokal „wcześniej poddasza nieużytkowego”. Pralnia ruszyła w 2003 r. Mieszkanie nad nią powstało później, większe, niż pozwalało pozwolenie. Wprowadzili się w 2009 r., sześć lat po pralni.