Historia w skrócie
Mieli pralnię, dom z ogrodem i troje dzieci w szkole.
Marzena i Marek Adrian z Olecka nie zrobili niczego, co dało się zmierzyć, zbadać albo udowodnić. Po trzynastu latach w sądach nie mają domu, firmy ani zdrowia.


Zwykli ludzie
Marzena prowadziła małą pralnię na parterze kamienicy w centrum Olecka. Pralka, suszarka, magiel, żelazko. Marek zbudował przy domu warsztat. Ona miała ogród. Troje dzieci chodziło do szkoły.
Nie byli bogaci. Mieli tyle, ile sami wypracowali, i plan, że resztę zostawią dzieciom.
Sąsiedzi z góry
Nad pralnią zamieszkali sąsiedzi. Uznali, że pralnia ich truje. Że drży podłoga, że jest hałas, że czuć chemię.
Zawiadomili policję. Potem prokuraturę. Potem sądy.
Prokuratura sprawdzała trzy razy. Trzy razy umorzyła.
Laboratoria mierzyły truciznę, hałas i drgania. Nic nie przekroczyło norm.
Sanepid szukał zapachu. Nie znalazł.
Lekarz sądowy szukał zatrucia. Nie znalazł.
A sądy i tak uznały, że Państwo Adrian są winni.
Wyrok zapadł, zanim cokolwiek zbadano
Pół roku przed pierwszym wyrokiem sąd w Olecku zakazał pralni prania chemicznego. Pięć lat po tym, jak pralnia przestała prać chemicznie.
Na sali sądowej padło zeznanie, że od oparów z pralni eksplodowały chomiki. Biegły musiał tłumaczyć, że to niemożliwe. Sąd poprawił „eksplodowały” na „zdechły” i poszedł dalej.
Każdy kolejny sąd przepisywał od poprzedniego. Nikt już niczego nie sprawdzał, bo wszystko było „ustalone”. Państwo Adrian mogli przynosić pomiary, opinie i dokumenty. To niczego nie zmieniało.
Nie da się wygrać sprawy, w której wynik jest znany przed dowodami.
Rachunek
Wszystko, co wpłacili, poszło na odsetki. Dług rośnie o 97 zł dziennie. Nie spłacą go do końca życia.
10 września 2026
Tego dnia komornik stanął w drzwiach. Dom z ogrodem i warsztatem należy teraz do sąsiadów, którzy ich pozwali. Połowa lokalu pralni też.
Pierwsze dwa tygodnie po eksmisji Marzena i Marek spali w wynajmowanym lokalu firmy.






Co zostało
Marzena ma ciężko chore serce i leczy się u psychiatry na depresję. Marek też choruje na depresję. Od eksmisji gaśnie w oczach: prawie nie je i nie jest w stanie chodzić.
Mają troje dzieci. Wszystkie dorastały razem z tą sprawą. Pieniądze, które miały pójść na ich start w dorosłość, poszły na biegłych, opłaty sądowe i do kieszeni sąsiadów. Czas i siły, które rodzice mieli dla nich, poszły na pisma procesowe.
Kim byliby dziś, gdyby nie sądy? Co by mieli, dokąd by doszli? Tego nie dowie się nikt. Mogą to sobie tylko wyobrażać.
Sądy odebrały przyszłość dwóm pokoleniom.
To mogło spotkać każdego
Państwo Adrian nie mieli wrogów w ministerstwie ani długów u gangsterów. Mieli sąsiada, który poszedł do sądu, i sąd, który mu uwierzył bez dowodu.
Więcej nie trzeba. Wystarczy mieć sąsiada.
Sprawa Państwa Adrian to w zasadzie obraz systemu, który sam zamknął się w swojej szczelnej, hermetycznej bańce. Gdzie to, co zostaje raz zapisane na odpowiedniej kartce papieru urzędowego, staje się świętością. I to do tego stopnia, że jest w stanie przepisać na nowo prawa fizyki.
Znaczenie społeczne tej historii wykracza absolutnie poza mury jednej małej pralni. Każdy z nas, żyjąc w państwie prawa, ufa tej fundamentalnej umowie. Wierzymy głęboko, że w chwili ostatecznej próby przed obliczem wymiaru sprawiedliwości ochronią nas dowody. Że ochronią nas kompetentni eksperci. A sprzęt pomiarowy za setki tysięcy będzie ważniejszy niż plotki czy subiektywne odczucia sąsiada.
A tu widzimy czarno na białym, jak ekstremalne skutki niesie za sobą to potężne, ślepe zaufanie do samej tylko procedury dla procedury, podczas gdy ona odkleja się od logiki.
Domu być może nie da się już odzyskać. Ale sprawa nadal może zostać poddana nadzwyczajnej kontroli.
Nie musisz nam wierzyć. Przeczytaj akta.
Każde zdanie na tej stronie ma swój dokument: wyrok, protokół, opinię biegłego, pomiar. Pokazujemy je po kolei, sprawa po sprawie.
A potem pokaż to innym.
Prokuratura Krajowa powiedziała „nie” trzy razy, za trzech Prokuratorów Generalnych. W 2022 r. skardze kasacyjnej. W 2025 r., za Adama Bodnara, skardze nadzwyczajnej. We wrześniu 2026 r., za Waldemara Żurka, posłowi, który interweniował tydzień przed eksmisją. Rzecznik Praw Obywatelskich milczy. Obaj mogą jeszcze wnieść skargę nadzwyczajną od wyroku o 300 000 zł. Mają czas do:
05.10.2027
Urzędy nie zmieniają zdania po cichu. Zmieniają je, kiedy patrzą ludzie. Dlatego prosimy o jedno: żeby tę sprawę zobaczyło jak najwięcej osób.
Niech Olecko będzie znane ze swoich sędziów. A Polska ze swoich sądów.
To nie jest zbiórka i nigdy nią nie będzie. Państwo Adrian nie proszą o pieniądze. Proszą, żeby ktoś w końcu przeczytał akta.