O stronie
Dokumentujemy sprawę Marka i Marzeny Adrian wyłącznie na podstawie akt sądowych, opinii biegłych i dokumentów źródłowych. Zestawiamy to, co naprawdę znajduje się w materiale dowodowym, z tym, co później znalazło się w orzeczeniach oraz z konsekwencjami, które ponieśli ludzie. Czytajcie, udostępniajcie i pytajcie, jak mogło do tego dojść. Nie pozwól, żeby ta sprawa zniknęła bez słowa.
10 września 2026 roku zostali eksmitowani z własnego domu.
Dlaczego ta strona
Nie po to, żeby zrobić z cudzej tragedii internetowe widowisko. Nie po to, żeby prosić kogokolwiek o bezwarunkową wiarę w wersję jednej ze stron. I nie po to, żeby zastąpić sąd własnym „wyrokiem”.
Ta strona powstała, bo kiedy zaczyna się czytać akta tych spraw, pojawiają się pytania, których nie da się uczciwie zignorować.
- Co naprawdę wynikało z dokumentów i badań, a co kilka lat później funkcjonuje już jako niepodważalny „fakt”?
- Co ustalono, czego nie ustalono, a czego w ogóle nie sprawdzono?
- Co zapisano w jednym orzeczeniu, a potem przeniesiono do następnego?
- Jak mogli się bronić ludzie, od których zasądzono setki tysięcy złotych?
- Jak z decyzji podejmowanych przez ponad dekadę powstaje dług, egzekucja i utrata domu?
Pokazujemy to dokument po dokumencie: sygnatury, protokoły, wyniki badań, uzasadnienia wyroków, pisma komornika, nagrania z rozpraw. Nie oczekujemy, że ktoś uwierzy nam na słowo. Tak czytamy te akta.
Czasem zestawienie dokumentów jest tak absurdalne, że trudno opisać je bez ironii. Stąd „eksplodujące chomiki”. Stąd teleturniej dowodowy. Stąd pytania, które brzmią jak żart.
Ale ludzie, których dotyczą te dokumenty, nie są żartem.
Za każdą sygnaturą są Marzena i Marek Adrian. Za każdą kolejną sprawą: miesiące i lata ich życia. Za każdą kwotą: pieniądze, które muszą znaleźć i których coraz bardziej nie mają.
Na końcu tej historii nie ma już przepisu, sygnatury ani kartki papieru. Jest dwoje ludzi, którzy całe życie pracowali z nadzieją, że zestarzeją się we własnym domu.
10 września 2026 roku musieli go opuścić.
Nie prosimy, żebyście ich polubili. Prosimy, żebyście przeczytali, co się stało, i sami ocenili, czy tak powinno działać państwo prawa.
Jak czytamy te akta
W tej sprawie bardzo łatwo pomieszać trzy zupełnie różne rzeczy:
- to, co ktoś powiedział,
- to, co stwierdził biegły,
- to, co napisał sąd.
Nie chcemy, żeby ta historia sprowadziła się do kolejnego internetowego sporu „oni mówią jedno, my mówimy drugie”. Nie prosimy, żebyście uwierzyli nam na słowo. Prosimy, żebyście sprawdzali.
Źródło najpierw
Jeżeli piszemy, że świadek powiedział określone słowa, pokazujemy, gdzie je powiedział. Jeżeli cytujemy biegłego, wskazujemy opinię albo nagranie rozprawy. Jeżeli piszemy, że sąd coś ustalił, pokazujemy fragment wyroku lub uzasadnienia. Jeżeli zestawiamy dwa dokumenty i wyciągamy z nich wniosek, to jest nasze zestawienie, a nie cytat z akt.
Tam, gdzie to możliwe, podajemy sygnaturę sprawy, datę dokumentu, kartę akt, a przy nagraniu znacznik czasu. Jeżeli dokument nie ma wiarygodnej paginacji, nie wymyślamy numeru strony. Podajemy to, co naprawdę pozwala odnaleźć fragment.
„Świadek powiedział” nie znaczy „tak było”
Jeżeli świadek mówi „X się wydarzyło”, to znaczy tylko tyle, że świadek powiedział, że X się wydarzyło. Relacja strony procesu nie jest wynikiem badania. Opis objawu nie jest diagnozą. Przekonanie o źródle zapachu nie jest pomiarem. Dlatego zawsze zaznaczamy, kto jest autorem twierdzenia.
„Biegły powiedział” też wymaga dokładności
W aktach ogromne znaczenie mają pojedyncze słowa.
- „Może powodować” nie znaczy „powoduje”.
- „Prawdopodobne” nie znaczy „ustalone”.
- „Nie badałem tego” nie znaczy „wykluczyłem”.
- „Nie mogę wyciągnąć tak daleko idących wniosków” nie znaczy, że taki wniosek można biegłemu przypisać później.
Kiedy liczy się dokładne brzmienie, pokazujemy prawdziwe słowa eksperta, a obok to, jak opisał je później sąd.
To, co napisał sąd, jest czymś jeszcze innym
Wyrok i uzasadnienie to ważne dokumenty. Ale kiedy je cytujemy, piszemy „sąd ustalił”, „sąd uznał”, „w uzasadnieniu napisano”, a nie „udowodniono”. To nie jest gra słów. Jeden z głównych tematów tej strony to właśnie droga od materiału w aktach do tego, co sąd zapisał jako fakt:
- Czy wypowiedź pozostała warunkowa?
- Czy zastrzeżenie biegłego zostało zachowane?
- Czy wynik pomiaru potwierdzał to, co później napisano?
- Czy źródło rzeczywiście mówiło to, co przypisał mu kolejny wyrok?
Cytat jest cytatem. Parafraza parafrazą.
Tekst w cudzysłowie odpowiada źródłu. Streszczenie jest streszczeniem. Jeżeli biegły w opinii opisuje to, co powiedziała mu badana osoba, nie podajemy jego słów jako cytatu tej osoby. Jeżeli późniejszy wyrok streszcza wcześniejszy dokument, też to zaznaczamy.
To czasem wygląda na przesadną ostrożność. W tej sprawie nie jest. Kiedy dokumenty powstają przez wiele lat, a jeden sąd powtarza ustalenia drugiego, łatwo dojść do chwili, w której nikt już nie pyta: „Skąd właściwie wzięło się to zdanie?” (tak to wygląda w praktyce).
My pytamy. I chcemy, żebyście mogli otworzyć źródło i zobaczyć je sami.
Ta strona działa na jednej zasadzie: sprawdźcie.
Kogo nazywamy
Rodzina Adrian zdecydowała się wystąpić pod własnym nazwiskiem. Sądy i instytucje publiczne podajemy z nazwy. Sędziów podajemy z imienia i nazwiska: sędzia pełni funkcję publiczną i orzeka w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, a skład sądu stoi w nagłówku każdego orzeczenia. Biegłych, świadków i osoby prywatne opisujemy przez ich rolę w sprawie.
Kontakt
Kontakt: w_chomiki@proton.me