Art. 144 k.c.: sąd umie go zacytować. Zastosować już nie.
Przepis ma dwa kryteria: przeznaczenie nieruchomości i stosunki miejscowe. Sąd cytuje oba. Nie ustala żadnego. A potem pisze, że przeciętna miara w tej sprawie nie ma znaczenia.
Sygnatury: I C 90/15, Sąd Rejonowy w Olecku, oraz I Ca 45/18, Sąd Okręgowy w Suwałkach.
Przepis Art. 144 k.c.: właściciel ma powstrzymywać się od zakłóceń ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.
Poprawnie Sąd najpierw ustala oba kryteria dla konkretnego miejsca. Tu: lokal usługowy na parterze kamienicy przy ulicy w centrum Olecka. Potem mierzy zakłócenia i porównuje.
Co zrobił sąd Oba kryteria przepisał w części teoretycznej. Nie zastosował ani razu. W uzasadnieniu I Ca 45/18 nie padają wcale.
Sąd w Olecku zna ten przepis na pamięć. Cytuje go. Cytuje Sąd Najwyższy: przeciętna miara jest oceniana „po wyjaśnieniu, jaki charakter ma nieruchomość, z której emitowana jest immisja, jak również charakteru nieruchomości sąsiednich”. Pisze nawet, że „nie jest bowiem możliwe wyeliminowanie wszelkich uciążliwości, jakie wiążą się z życiem w określonym środowisku”.
A potem nie ustala ani jednego, ani drugiego kryterium. Lokal usługowy przy ulicy w centrum miasta? Nieważne. Co jest normalne w takim miejscu? Nieważne. Sąd Okręgowy wystarcza sobie jednym zdaniem: „nieruchomość powodów ma charakter mieszkalny”. Mieszkanie jest mieszkaniem. Koniec analizy.
I dopisuje zdanie, które kasuje cały przepis: powodowie nie muszą znosić substancji „w jakimkolwiek jej stężeniu (…) niezależnie, czy przekracza ona przeciętną miarę”.
Substancji, której sentencja nie zakazuje i której pralnia nie używa od 2012 roku. Posłużyła tylko do tego, żeby ominąć ocenę, której wymaga art. 144.
Artykuł 144 wie, co to jest przeciętna miara. Sąd też wie. Po prostu uznał, że w tej sprawie nie obowiązuje.
Jak to jest możliwe?
Następny przykład
„Uniemożliwiający”, czyli niemożliwy do wykonania →