„Pralnia BRYZA nie jest w żadnym znaczeniu pralnią chemiczną”
Sanepid: to nie jest pralnia chemiczna. Biegły toksykolog sądu: to nie jest pralnia chemiczna. Sąd: to nie jest pralnia chemiczna. A wyrok i tak stoi na pralni chemicznej.
Sygnatura: I C 90/15, Sąd Rejonowy w Olecku.
Lipiec 2017, Sanepid, kontrola „w związku z zawiadomieniem o stwarzaniu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi”. Wynik: zagrożenia nie potwierdzono. „Należy jednoznacznie stwierdzić, że Pralnia BRYZA nie jest w żadnym znaczeniu pralnią chemiczną.”
Biegły toksykolog powołany przez sąd, na rozprawie: z akt „w sposób jednoznaczny” wynika, że działa tam „jedynie pralnia wodna, a substancja w postaci tetrachloroetylenu w ogóle nie jest używana”.
Sąd w wyroku z listopada 2017: od 2 maja 2012 roku pozwani nie prowadzą usług czyszczenia chemicznego. Od 2012 „w lokalu pierze się wyłącznie na mokro”. I kilka linijek wyżej, w tych samych ustaleniach: pozwana „otwiera lokal pralni chemicznej o godz. 9.00”.
Pięć lat bez prania chemicznego. Sanepid to potwierdził. Biegły sądu to potwierdził. Sąd sam to zapisał. A wyrok i tak stoi na pralni chemicznej, bo bez niej nie ma trucizny, a bez trucizny nie ma sprawy.
Zabezpieczenie, czyli zakaz czegoś, czego nie ma
Maj 2017, pół roku przed wyrokiem. Sąd w Olecku udziela powodom zabezpieczenia: pozwani mają zaprzestać „wszelkich czynności” związanych z działalnością „w zakresie usług prania chemicznego”.
W tym samym postanowieniu sąd pisze, że „pomimo szyldu widniejącego na budynku, pranie chemiczne nie odbywa się de facto”. Czyli zakazuje czegoś, czego sam nie widzi.
A po co to zabezpieczenie? Sąd tłumaczy: bez niego utrudnione będzie „osiągnięcie celu tego postępowania, jakim jest zakaz immisji substancji wymienionych w pozwie”.
Pół roku później zapada wyrok. Zakazuje pary, zapachów, hałasu i wibracji. Substancji chemicznych w nim nie ma. Cel postępowania, który uzasadniał zabezpieczenie, w wyroku po prostu się nie pojawił.
Park maszynowy
Co pracowało w tej „pralni chemicznej”? Sanepid spisał: jedna pralnica PRALMA z załadunkiem na 8 kg, suszarka elektryczna, magiel, stół do prasowania, manekin. Właścicielka nie zatrudnia pracowników. Środki: proszek do prania, Ługa krochmal, płyn do płukania, a kołnierzyki i mankiety zapiera się szarym mydłem.
Sąd w wyroku dopisuje resztę: prasowanie przez około pół godziny dziennie, maglowanie „około 2 razy w tygodniu”.
Jedna kobieta, jedna pralka, żelazko i magiel dwa razy w tygodniu. Z tego zestawu kolejne sądy wyprowadzą drgania „w sposób nieprzerwany”, o natężeniu „skutkującym niemożnością zamieszkiwania”.
Fakty w Olecku są jak szyld na budynku. Można je przeczytać, ale nie trzeba się nimi przejmować.
Jak to jest możliwe?