Domniemanie, którego nie dało się obalić
Prawo mówi: pozwany może udowodnić, że działał legalnie. Sąd: proszę bardzo. Pozwani przynoszą dowody. Sąd: „całkowicie zbędne”. Wyrok: pozwani „nie wykazali”.
Sygnatura: I ACa 932/21, Sąd Apelacyjny w Białymstoku.
Przepis Art. 24 § 1 k.c.: kto narusza cudze dobro osobiste, odpowiada, „chyba że nie jest ono bezprawne”. To domniemanie dotyczy tylko bezprawności.
Poprawnie Skoro ustawa każe pozwanemu obalić domniemanie, sąd musi mu na to pozwolić: dopuścić jego dowody. Domniemanie, którego nie można obalić, nie jest domniemaniem. Jest wyrokiem wydanym z góry.
Sąd Apelacyjny poprawnie streszcza zasadę: pozwany „powinien wykazać brak bezprawności swego działania”.
Pozwani chcieli to wykazać. Pomiary, kontrole, świadkowie, dokumentacja medyczna. W pierwszej instancji wszystkie nierozpoznane wnioski dowodowe odrzucono w ósmej minucie rozprawy. W drugiej: „kontynuowanie postępowania dowodowego w kierunku postulowanym przez pozwanych było całkowicie zbędne”.
I wniosek: „Strona pozwana nie wykazała przy tym braku bezprawności swoich działań i zaniechań.”
Zaniechań, dodajmy, Marka Adrian, którego jedyny wskazany obowiązek powstał w 2019 roku.
Ten sam mechanizm co w sprawie o czynsz, tylko przy 300 000 zł.
Mecz, w którym jednej drużynie zabrano piłkę, a potem ogłoszono walkower, bo nie strzeliła gola.
Jak to jest możliwe?
Następny przykład
Wszystkie wnioski dowodowe, jedno zdanie, ósma minuta →