Wszystkie wnioski dowodowe, jedno zdanie, ósma minuta
Wiąże sentencja, nie uzasadnienie. Sąd Apelacyjny to wie, cytuje nawet Sąd Najwyższy. I w tym samym akapicie widzi w sentencji „substancje chemiczne”, których tam nie ma. A dowody pozwanych? Odcięte w ósmej minucie rozprawy.
Sygnatury: I C 703/19, Sąd Okręgowy w Suwałkach, i I ACa 932/21, Sąd Apelacyjny w Białymstoku.
Przepis Art. 365 § 1 k.p.c.: prawomocny wyrok wiąże strony i inne sądy.
Poprawnie Wiąże sentencja, czyli samo rozstrzygnięcie. Nie wiążą motywy ani ustalenia z uzasadnienia (uchwała Sądu Najwyższego III CZP 27/19). Czego nie ma w sentencji, następny sąd musi udowodnić od nowa.
Sentencja Wyrok o immisje (I Ca 45/18): uszczelnić i wytłumić lokal przed przenikaniem „pary, zapachów, hałasu, wibracji”. Koniec listy. Tetrachloroetylenu, substancji chemicznych, zdrowia, „nieprzerwanego” charakteru: brak.
Ósma minuta
Rozprawa w Sądzie Okręgowym w Suwałkach, 15 czerwca 2021, 00:07:47 na nagraniu:
„Sąd postanowił: 1) nie uwzględnić wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez strony a nie rozpoznanych do chwili obecnej uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, 2) dopuścić dowód z zeznań stron.”
21 sekund później zeznaje powódka.
Co przepadło w tym jednym zdaniu? Sama odpowiedź pozwanych na pozew wymieniała 23 pozycje: pomiary i kontrole, akta policji i prokuratury, dokumentację medyczną powodów od 2009 roku, pięcioro sąsiadów, lekarza rodzinnego. W sprawie, w której jedna strona mówi „truli nas”, a druga ma akredytowane pomiary, zostały tylko zeznania stron.
W wyroku Sąd Okręgowy tłumaczy się tak: wcześniejszy wyrok „prekluduje cały materiał dowodowy”, fakt immisji „został już prawomocnie stwierdzony”, więc dokumenty pozwanych sąd „zobligowany był pominąć”.
Jasna sentencja
Sąd Apelacyjny sam cytuje właściwą zasadę: „stan związania ogranicza się do sentencji orzeczenia i nie obejmuje motywów rozstrzygnięcia”, z powołaniem na Sąd Najwyższy.
I w tym samym akapicie: „Sentencja tego wyroku jest natomiast jasna, a wobec jej wiążącego charakteru uzasadnione jest przyjęcie, że immisje miały miejsce”.
Tak jasna, że Sąd Apelacyjny widzi w niej więcej niż napisano: „z lokali pozwanych do lokalu [powodów] przenikały hałasy, drgania, wibracje, opary, zapachy, substancje chemiczne i to w sposób nieprzerwany”. Słów, których w sentencji nie ma.
A dowody pozwanych? „Kontynuowanie postępowania dowodowego w kierunku postulowanym przez pozwanych było całkowicie zbędne.”
Sąd Okręgowy pominął dowody, bo uznał, że wiążą go ustalenia poprzedniego sądu. Sąd Apelacyjny napisał, że ustalenia nie wiążą. I dowodów i tak nie dopuścił. Błędny powód, ten sam skutek.
Po co dowody, skoro wszystko jest w sentencji. Nawet to, czego w niej nie ma.
Jak to jest możliwe?
Następny przykład
„Bezsprzecznie” w pierwszej instancji, „ogólnikowo” w drugiej →