Toksyczne pustkowie, w którym syn spokojnie mieszkał
Mieszkać tam było „uniemożliwione”, cała rodzina musiała uciekać. Oprócz najstarszego syna, który został. Stan zdrowia: „prawidłowy”. Zadośćuczynienie: 50 000 zł.
Sygnatury: I Ca 105/20, I C 703/19 i I Ca 411/22, Sąd Okręgowy w Suwałkach, oraz I ACa 932/21, Sąd Apelacyjny w Białymstoku.
Mieszkanie nad pralnią to według sądów miejsce, w którym nie da się żyć. Nie „trudno”. Korzystanie z niego „nie tyle było utrudnione, co uniemożliwione”. Warunki „skutkowały koniecznością opuszczenia mieszkania przez całą rodzinę”.
Cała, oprócz najstarszego syna.
- „Kiedy wyprowadzili się do teściowej, syn zdecydował się zostać, wiedział, że to jest szkodliwe, ale mimo wszystko mieszkał nad pralnią” (wyrok I C 703/19, za relacją ojca).
- Sam syn, w 2019 roku: „W tym roku w tym mieszkaniu mieszkałem od początku czerwca do połowy sierpnia.”
- „Kiedy zaczął wyjeżdżać na studia, to dolegliwości ustąpiły.” „Swój aktualny stan zdrowia określa jako prawidłowy.”
- Zadośćuczynienie dla niego: 50 000 zł.
Jak sąd tłumaczy, że ktoś spokojnie żyje w toksycznym pustkowiu? Syn „jako osoba pełnoletnia miał pełne prawo podejmować suwerenne decyzje co do swojej osoby, w tym co do tego, gdzie zamieszkuje”.
Czyli: jeśli ktoś ucieka, to dowód, że mieszkać się nie dało. Jeśli ktoś zostaje, to jego suwerenna decyzja. W obu przypadkach płacą Państwo Adrian.
A w maju 2021, kiedy pralnię wreszcie zamknięto, cała rodzina wraca. Do tego samego mieszkania, z tymi samymi stropami i ścianami, które według sądów przepuszczały truciznę. Sąd: stan techniczny budynku „niewątpliwie nie miał wpływu”.
W tej sprawie działa jedna zasada: żaden fakt, który przemawia przeciwko powodom, nie może zostać użyty przeciwko powodom.
Jak to jest możliwe?
Następny przykład
Wina bez czynu, czyn bez daty →