Biegły: te próbki mogłyby wszystko zmienić. Potem ich nie zbadał.
Próbki, które mogły oczyścić pralnię, poszły do kosza „z ekonomiki postępowania”. Drogi przenikania nikt nie badał. Sąd: wszystko „wyjaśnione w opiniach biegłych”.
Sygnatura: I C 90/15, Sąd Rejonowy w Olecku.
Biegły toksykolog pobiera próbki w samej pralni. Po co? Pełnomocnik pozwanych pyta, a biegły potwierdza: żeby ustalić albo wyeliminować pralnię jako źródło.
Gdyby w próbkach z pralni substancji nie było? „No to wnioski by były inne.” Takie badanie „równie dobrze by wykluczyło, jak najbardziej”.
Tych próbek nie zbadał. „Z ekonomiki postępowania procesowego odstąpiono od tej czynności.” Potem „zostały zużyte”. Albo, jak mówi w innym miejscu, „być może zostały zutylizowane”. W protokole rozprawy z 7.09.2017 stoi czarno na białym: „Podczas oględzin były pobierane próbki z lokalu pralni, ale nie zostały poddane badaniu.”
Inne próbki zbadał i wyszły czyste: „W pozostałych próbkach nie stwierdzono obecności wyżej wymienionej substancji.” Do opinii to nie trafiło.
„Nie, nie, nie”
Pełnomocnik pozwanych pyta wprost: czy takim badaniem, jakie zrobił biegły, da się ustalić drogę przenikania tej substancji do mieszkania powodów?
Biegły toksykolog: Nie, nie, nie. To nie było wysoki sądzie przedmiotem.
Pod koniec rozprawy biegły mówi sam: „nie badałem tego tematu. Mogę się tym zająć procesem, jeśli on jest istotny”.
Sąd wie lepiej niż biegły
Sąd ma przed sobą biegłego, który mówi: nie badałem skąd, nie zbadałem próbek z pralni, mogę to zrobić.
Opinii uzupełniającej sąd nie zleca. Obrona chce przesłuchać świadka „na okoliczność braku substancji chemicznych w pomieszczeniach pralni, stopnia hałasu, działania wentylacji, sposobu wydostawania się oparów”. Odmowa. Te okoliczności zostały już „wyjaśnione w opiniach biegłych sądowych”, a dowód „zmierzałby jedynie do przewleczenia postępowania”.
Wyjaśnione. Przez biegłego, który na pytanie o drogę przenikania odpowiada „Nie, nie, nie”.
W wyroku jeszcze jedno zdanie: to, że próbek z pralni nie zbadano, „nie podważa” wniosków.
Żadne „nie wiem”, żadne „nie badałem”, żadne „to nie było przedmiotem” nie ruszy sądu, który wie więcej niż jego własny biegły. Jedyne badanie, które mogło oczyścić Państwa Adrian, wylądowało w koszu. Sąd dostał dokładnie tyle opinii, ile potrzebował do wyroku. Ani grama więcej.
Jak to jest możliwe?
Następny przykład
Biegły może podejść do tematu profesjonalnie. Za 50 tys. zł. →